Gisteren was ik gezellig aan het fietsen in de zon. Ik voelde me goed, het was warm, ik had een jurkje aan en ik keek uit naar een gezellige avond met mijn vriendinnen.
Toen gebeurde het: PATS! Met één armbeweging werd mijn veilig wereldje aan diggelen gebracht. Twee jongens reden langs me op hun brommer. De jongen achterop had op mijn achterste geslagen. Verbouwereerd bleef ik achter. Ze gaven elkaar een high five...hun gelach verstomde terwijl ze steeds kleiner werden.
Het lijkt onbenullig, een onschuldig, speels gebaar. Waar maakte ik me druk om? Maar dat was het niet, dat is het nog steeds niet.
Daar zat ik, op mijn fiets. Een vreemde had me net aangeraakt, tegen mijn wil, op een onaangename manier en ik kon niets doen. Ze gingen zo snel. Ik kon me niet omdraaien en mijn drankje in hun gezicht gooien, ik kon niet aan hun oren trekken en een verontschuldiging eisen, ik kon zelfs niet boos kijken en "klootzak!" roepen, niets...want ze waren weg voor ik er erg in had.
Ik zocht nog naar een nummerplaat, maar ook dat was vergeefs. Een aangifte had dus weinig zin.
Het deed me terugdenken aan de kleuterschool in 'Langa', een Township in Kaapstad. Alle kleutertjes stonden klaar op een rijtje om hun rijmpje te brengen aan de rijke toeristen: "This is my body, from head to toe! I have the right to say: "No, don't touch me!"" Dat recht heb ik ook, dat hebben we allemaal, maar de mogelijkheid om mijn recht toe te passen werd me ontnomen. En dat frustreert me, die onmacht, dat gevoel van onveiligheid op mijn eigen fiets, in mijn eigen stad. Het idee dat anderen denken dat mijn lichaam gemeenschapsgoed is...
Voor zij die denken dat ik overdrijf: Google snel even wat cijfers en artikels over 'seksuele intimidatie', kijk hoeveel vrouwen hier dagelijks mee geconfronteerd worden en vraag je af: "Is het oké dat wij dit normaal lijken te vinden in onze maatschappij?", "Waar ligt de grens?"
Ik maak mezelf geen blaasjes wijs. Deze jongens zullen niet snel bestraft worden, dit gedrag zal niet snel verdwijnen, maar laten we het alsjeblieft niet langer accepteren.
We have the right to say no!
