"Sorry dat ik te laat ben, ik ben te laat vertrokken.", het semester werd ingezet met het meest eerlijkste excuus ooit gehoord op een vakvergadering. Eerlijkheid wordt geapprecieerd, dat kon men uit het gelach afleiden.
Sindsdien ging het bergaf met de excuses.
Cursist J. besteedt meer aandacht aan haar smartphone dan aan mijn les. Het zijn volwassenen, denk ik dan. Ik stel haar af en toe een vraag, dat leidt tot een gênante situatie, want keer op keer antwoordt ze fout. 'Dat het misschien beter zou gaan als ze haar smartphone aan de kant legt', stel ik voor. Helaas, vandaag gaat de smartphone voor.
Na de les komt ze zich excuseren, omdat ze een beetje "distracted" was. Het excuus: "Er zijn enkele mensen ziek uit mijn guild en nu moet ik alles rechthouden. "I swear" soms werk ik precies met kleuters."
'Right back at you', denk ik. Maar ik glimlach ongemakkelijk en zeg niets. Wat antwoord je op zo'n excuus?
Ook cursist A. komt zich excuseren, ook hij had zijn dagje niet. Tandpijn, zo blijkt. Ik wens hem veel beterschap, blij dat er ook goede excuses zijn.
Enkele dagen later krijg ik bericht van cursist M. We hebben test die avond, maar helaas kan hij niet komen: "Ik kan niet komen vandaag. Ik ben echt mooi. Sorry voor dat."
Hij wint de prijs voor grappigst excuus. Wanneer ik hem terugzie vertel ik hem dat mooi en moe geen synoniemen zijn en dat "moe zijn" geen goed excuus is. We zijn allemaal moe 's avonds, maar we slepen ons voort tot het eind van de les.
Vandaag liet cursist V. me weten dat ze niet naar de les zal komen, haar dochter heeft morgen test en dus moet ze studeren. 'Kunnen kinderen dan niets zonder hun moeder?', vraag ik me af.
Ik ben blij dat ik zoveel excuses ontvang. Mijn cursisten beseffen dat ik hen verwacht in de les en dat ik anders een berichtje wil, maar wanneer hun Nederlands een beetje beter is, zal ik hen toch echt moeten aanleren wat een geldig excuus is. Mooi zijn is dat alvast niet.
