Vakantieleegte

De laatste les van het schooljaar, een gevoel van leegte besluipt me. Ik ga door tot de laatste minuut, geen haar op mijn hoofd dat er aan denkt een minuut vroeger te stoppen. Wat ga ik dit missen, wat ga ik mijn cursisten missen. Vol enthousiasme geef ik les over het perfectum, iedereen doet mee, wij maken grammatica leuk!

Cursist M. heeft een afspraak bij het gemeentehuis en moet een half uur vroeger door. Terwijl de anderen een brief schrijven praat ik met hem over de zomeractiviteiten van Atlas. Voor hij door gaat wil hij speechen. Ik zet mij tussen de andere cursisten, M. staat vooraan in de klas, op mijn plekje: "Ik heb familie thuis, in Irak. Maar ik heb een grote familie hier in België. Mijn klas, ik hou van jullie, ik ga jullie missen." Vervolgens spreekt hij elke cursist persoonlijk aan en blaast hij een handkusje naar hen. Ik krijg er zelfs drie. Het lege gevoel wordt groter.

Vier uur, ik moet hen wel laten gaan. Ik herinner hen aan de proclamatie die eraan komt en wens hen alvast een fijne vakantie.
Mappen worden gesloten, pennenzakken verdwijnen van de banken. De leegte is een zwart gat geworden.
En dan komen de knuffels en kussen en bedankingen.
Heel even wordt de leegte vervangen door warmte.

De school is leeg. Ik doe de lichten uit, sluit de deuren en fiets naar huis. Ik neem papier en begin te knutselen. Kaartjes voor op de proclamatie...ze hebben het verdiend, mijn kindjes.

Budgettaire scheiding

Beste Ryanair

Mijn mama en ik gaan elk jaar op citytrip. Een traditie die we met veel plezier staande houden en steeds opnieuw kiezen we voor jullie maatschappij om ons veilig te vervoeren.

Ja, wij weten dat jullie een budgetmaatschappij zijn. Dit is een bewuste keuze, want helaas groeit er geen geld op onze rug.
Ja, wij weten dat wij hierdoor moeten inboeten aan beenruimte. Ja, ik wil gerust enkele uren opgekropt zitten tussen twee stoelen.
Ja, wij weten dat jullie niet genoeg ruimte hebben voor alle handbagage. Ja, wij willen onze koffer afgeven zodat deze in het ruim kan of, erger nog, wij willen deze onder onze reeds te krappe stoel leggen.
Ja, wij willen ons door jullie veel te smalle gangpad wringen wanneer wij naar de wc moeten.
Jullie zijn een budgetmaatschappij...wij betalen minder en een gebrek aan comfort gaat daar dan ook mee gepaard.

Maar nu zijn jullie een brug te ver gegaan. De liefde en vriendschap van mensen tegen hen uitspelen om zo extra centen uit hun zakken te kloppen? Bij het online inchecken kregen wij twee stoelen aangewezen...8 rijen uit elkaar.
Zijn we niet tevreden? Dan kunnen we altijd betalen om zelf onze stoelen te selecteren.
Maar neen, neen om het principe alleen al. Die stoelen zijn leeg en beschikbaar, geef ze ons dan gewoon uit klantvriendelijkheid of uit veiligheid.Maar blijkbaar moeten we daar tegenwoordig ook al inboeten.

Ja, veiligheid. Want welke dochter zou haar moeder achterlaten bij een eventuele evacuatie? Deze alvast niet. Gescheiden door 8 rijen kan het wel even duren vooraleer ik dat vliegtuig af wil. Ik stap namelijk pas af wanneer ik mij er van verzekerd heb dat mijn mama veilig is. En ik ben heus niet de enige passagier die gescheiden zal zijn van familie of vrienden.
Ik voorspel chaos!

Dus liefste Ryanair, ik hoop dat jullie snel jullie hart terugvinden en niet óveral geld willen uithalen. Ik hoop in de toekomst onze traditie verder te kunnen zetten en naast elkaar te kunnen vliegen. Liefde tussen mensen daar speel je niet mee.

Met vriendelijke groeten
Sarah Carron

Bed, bad, brood

Er zit een vrouw op de grond naast de supermarkt. Een vrouw met meer rimpels dan een Shar-Pei, met een huid die schreeuwt om hydratatie na voortdurende blootstelling aan de zon. Een vrouw die er zoveel ouder uitziet dan haar leeftijd, die duidelijk meer leed gekend heeft in haar leven dan ik mij ooit kan indenken.

Het is een heerlijk warme dag. In haar hand houdt ze een leeg flesje SPA. Geen water, deze zon, het moet ondragelijk zijn. Ze rammelt met haar flesje en kijkt me smekend aan.
Ik wandel de supermarkt buiten met een koffiekoek en een grote fles water. Ik geef het aan de vrouw. Ze huilt. Ze huilt en heft haar armen naar de hemel, ze dankt God.
Zoveel ellende en deze vrouw heeft haar geloof niet verloren!

Ze wijst naar het briefje dat voor haar ligt. Het vertelt kort haar levensverhaal. Iemand anders heeft het voor haar geschreven. Het is in het Nederlands, maar deze vrouw spreekt geen Nederlands. Ze komt uit Roemenië. Nu is ze in België, het land van de goede hoop, en heeft ze niks.

Ik reik mijn hand uit, een magere troost, ik weet het. Terwijl k haar hand schud krijg ook ik tranen in mijn ogen. Dit is geen menswaardig bestaan. Bed, bad, brood. Het minimum nodig om te leven, in plaats van te overleven en zelfs dat kunnen we niet iedereen geven.
Legaal, illegaal, werkzoekende, Nederlandstalig of niet, wat maakt het uit? Bed, bad, brood voor iedereen. Het minimum dat iedereen verdient om het mens zijn alleen.