Morgen word ik 26 jaar, het begin van het einde, binnenkort vergane glorie.
Een mens zou pieken op zijn 25, vanaf dan gaat het fysiek en mentaal bergaf. Mythe of niet, ik ben nog niet klaar met pieken.
De angst voor die neerwaartse spiraal heeft zich diep in mij geworsteld. Woordenschat verliezen, sleutels vergeten, ik klamp me vast aan mijn universitaire diploma's. Deze heb ik behaald op weg naar de top, een bewijs van wat ik ooit in mijn mars had.
Ik ben niet de meest handige persoon. Geef me een mes en ik snijd me, ga met me wandelen en ik val, bied me een glas water aan en ik stoot het om,...mijn onhandigheid is altijd een deel van mij geweest. De Carrongenen, erfelijk klunzig zijn. Ik schaam me er niet voor, ik ga het niet ontkennen.
Maar "dom" worden, het verliezen van mijn geheugen, mijn parate kennis, mijn uitgebreide woordenschat, dat vrees ik het meest.
Stel me een aardrijkskundige vraag en ik zal niet antwoorden. Ik zwijg liever, dan fout te antwoorden. Enkele jaren terug begreep ik niet of ik de klok vooruit of achteruit moest zetten. Ik kon wel huilen, want ik voelde me oliedom.
Wanneer ik denk aan kinderen dan hoop ik dat ze slim zullen zijn. Niet mooi, niet sportief, niet populair, slim. Niets lijkt me erger dan slechte rapporten en bijlessen die nergens toe leiden. Niets lijkt me erger dan "koekerond" zijn.
Bijna 26...en nu? Ik studeer een nieuwe taal, probeer meer te lezen en vul af en toe een puzzel in. Hersenvoer, zo probeer ik het diepe dal der onwetendheid te vermijden.
Lang zal ik leven!
