Gesmolten

Een oude man staart afwezig naar het deksel van het rioolputje, zijn handen in werkhandschoenen gehuld. Met behulp van emmers goot hij zijn vloeibaar geworden vrouw door de tralies. De roze massa mengde zich met het regenwater van de afgelopen dagen. Water is onsterfelijk, nu maakt ze deel uit van de regencyclus. Ze zal ter hemel opgenomen worden en weer op aarde neerdalen. Op een warme dag zullen kinderen hun tong uitsteken en een stukje van haar opnemen: "Dit is mijn lichaam dat voor u gegeven wordt."
Ze was bang vergeten te worden, een vervuilde zerk in een hoek van de begraafplaats, geen kinderen en een man die binnenkort sterven zal. Uitstrooien, zweven door de lucht, de wereld zien. Ze vloog niet graag.
Hij smolt haar, dat zagen ze eens in een tv-programma: "Zo wil ik ook gaan", zei ze toen. Nu zwemt ze het eeuwige leven in.
Hij mompelt nog een: "Tot later!" en slentert richting zijn wagen, verlangend naar de volgende regenbui.

De vrouw met de muizenblaas

Ik droomde dat ik langs een park liep, een park met zo'n grote ijzeren poort en verwilderde struiken. Het was al laat op de avond, de zon was onder en ik haastte me om voor middernacht thuis te zijn. Toen het park mijn pad kruiste, zag ik jou, in mijn hoofd. Gewoon een beeld van jou, lachend aan een kampvuur in dat park. Ik besloot je te zoeken, week van mijn pad af en wandelde de zwarte poort door.
'Oh, een wc, nog snel even binnen', dacht ik wanneer ik een versleten bordje zag hangen aan een vervallen stenen bouwsel. Ik liep de deur door die me naar een trap leidde, ik ging de trap af. Ik zag twee wc-potten, gescheiden door een met mos begroeide muur. De hengsels hingen er nog, de deuren niet meer. De grond was bezaaid met takken en bruine bladeren. 'Oh well, hier komt toch niemand binnen', ik nam plaats op de meest linkse pot. Zo zat ik niet tegenover de trap en kon ik nog op tijd recht springen wanneer ik iemand zou horen aankomen.
Ik hield de trap nauwlettend in het oog en deed mijn best zo snel mogelijk te plassen, maar dat valt niet mee wanneer je niet goed beschut bent.
Plots bewoog er iets recht tegenover me, geschrokken keek ik op, het was een kleine kraai, nog een peuter. Ik keek toe terwijl hij langzaam onder de bruine bladeren uit kroop, hij deed zijn bekje open en maakte een klagelijk geluid.
Ik voelde iets aan mijn rechterschouder, draaide mijn hoofd en slaakte een gil. Naast me hing een dode, jonge kraai te bungelen. Ik keek links van me, daar hingen er zelfs twee. Hoe had ik die over het hoofd kunnen zien toen ik ging zitten?
Het geluid van de jonge kraai, die nog vol leven zat, werd steeds luider. Snel trok ik mijn broek op, ik wilde weg. Wanneer ik richting de trap liep, vloog de jonge kraai op me af. Uit pure reflex greep ik hem in volle vlucht en smeet hem tegen de grond. Ik was nog maar drie treden de trap op of het klagelijke geluid was daar weer. Luider, kakofonisch, honderden vogels stormden op me af. Ik verloor mijn evenwicht. Ze trokken aan mijn oorlellen, pikten in mijn buik en deden zich te goed aan mijn ogen.
Ik bleef liggen, in die wc die alleen gespot kon worden door een vrouw als ik, de vrouw met de muizenblaas. En jij zat aan het kampvuur, nietsvermoedend. Het werd laat, opgetogen ging je naar huis, wat een fijne avond, je kon het niet weten.

U mag nu de schepen zijn hand schudden.

"Mechelse schepen weigert huwelijk omdat bruid hem geen hand wil geven", las ik vandaag op mijn Facebook nieuwsoverzicht.
#machtsmisbruik, was het eerste dat bij me opkwam samen met een gevoel van walging voor de maatschappij waarin ik leef.

Een paar minuutjes googelen leerden me al snel dat dit niet de eerste keer was. Ook in Brussel werden al 8 huwelijken geweigerd om dezelfde reden.
Vreemd, want wanneer ik op de website van de Vlaamse overheid kijk staat het schudden van handen niet bij de voorwaarden waaraan men moet voldoen om te trouwen.
Het is een manier om "integratie" te forceren, gewoontes te verplichten, 2 geliefden voor een voldongen feit stellen: of je laat hier en nu je geloof en principes vallen of je zal nooit kunnen trouwen.

Ik begrijp dat het weigeren van handen geven moeilijk te combineren valt met het bekleden van een openbare functie waarbij je dagelijks mensen moet begroeten. Ik begrijp dat het Vlaamse landschap daar nog niet klaar voor is.
Maar daar vroegen deze mensen niet om. Zij wilden een papier ter bewijs van hun liefde, een verbintenis aangaan, waar de rest van de wereld zich niet mee te moeien heeft.
En toch...toch zijn er azijnpissers met veel macht die daar een stokje voor steken, denken dat ze het recht hebben om deze mensen te dwarsbomen en niemand die hen tegenhoudt, hoewel ze niet wettelijk bezig zijn.

Who cares of vrouwen mannen de hand schudden? Zolang er wederzijds respect en een soort van begroeting is zitten we goed, toch? Al zal dat wederzijds respect een proces van lange adem zijn zolang bekrompen schepenen het voor het zeggen hebben.