Regelmatig lees ik de reacties op de Facebookpagina's van Het Nieuwsblad of Het Laatste Nieuws. Telkens opnieuw beklaag ik me dat. Het maakt me triest en het tast mijn geloof in de mensheid aan. Toch kan ik de lokroep van de reacties niet weerstaan.
De reacties die me het meest raken vallen vaak onder de categorie 'onverdraagzaam extreem rechts'', wat meestal gepaard gaat met 'Ik kan niet lezen, ik kan niet schrijven, ik zal maar een bekrompen mensje blijven.'
Het verschil tussen 'ij' en 'y', de dt-regel, het schrijven van de eind-n, het is velen onder hen vreemd.
Maar het is niet de spelling die me diep teleurstelt, het is de boodschap die ermee gepaard gaat.
"Ze moeten zich maar aanpassen aan onze cultuur.", lees ik vaak wanneer het over moslims of vluchtelingen gaat.
"Welke cultuur?", vraag ik mij dan telkens af. Ik ben ervan overtuigd dat ik en de schrijver van deze boodschap alvast niet dezelfde cultuur delen.
Ik ben opgegroeid in een land dat draait om vrijheid. Dát is de essentie van mijn cultuur. Van jongs af aan kreeg ik de termen vrijheid van meningsuiting, eigen waarden en godsdienstvrijheid naar mijn hoofd geslingerd. Ik heb steeds mogen kiezen wat ik aandeed en welke kleur mijn nagels hadden. Ik mag zelf kiezen of ik in God of Sinterklaas wil geloven en op welke partij ik stemmen wil.
Ik bepaal.
En plots lees ik iets over "onze cultuur". Een cultuur die blijkbaar niet toegankelijk is voor moslims. Vreemd? Is godsdienstvrijheid dan geen grondrecht in België?
Behoor ik nog tot "onze cultuur" wanneer ik niet in een God geloof?
Plots maken hoofddoeken en lange gewaden geen deel uit van "onze cultuur" en wordt dit door sommigen gehekeld.
Snél! Verstop je maxi-jurk en verbrand je wintermuts!
Plots is "onze cultuur" aan het verdwijnen en het is allemaal "hun" schuld.
En dan denk ik nee...nee, de cultuur is aan het opleven. Er komen steeds meer keuzes, meer opties, meer nationaliteiten, godsdiensten, lekkere gerechten en kledingwinkels. We worden rijker.
Op voorwaarde dat we luisteren, de dialoog aangaan, leren van elkaar en aan elkaar op een gemoedelijke manier.
Er is geen wij versus hen. Er is alleen wij.
Dus laat ons samen smelten in plaats van botsen.
