Ze moeten zich aanpassen aan onze cultuur.

Regelmatig lees ik de reacties op de Facebookpagina's van Het Nieuwsblad of Het Laatste Nieuws. Telkens opnieuw beklaag ik me dat. Het maakt me triest en het tast mijn geloof in de mensheid aan. Toch kan ik de lokroep van de reacties niet weerstaan.
De reacties die me het meest raken vallen vaak onder de categorie 'onverdraagzaam extreem rechts'', wat meestal gepaard gaat met 'Ik kan niet lezen, ik kan niet schrijven, ik zal maar een bekrompen mensje blijven.'
Het verschil tussen 'ij' en 'y', de dt-regel, het schrijven van de eind-n, het is velen onder hen vreemd.
Maar het is niet de spelling die me diep teleurstelt, het is de boodschap die ermee gepaard gaat.

"Ze moeten zich maar aanpassen aan onze cultuur.", lees ik vaak wanneer het over moslims of vluchtelingen gaat.
"Welke cultuur?", vraag ik mij dan telkens af. Ik ben ervan overtuigd dat ik en de schrijver van deze boodschap alvast niet dezelfde cultuur delen.

Ik ben opgegroeid in een land dat draait om vrijheid. Dát is de essentie van mijn cultuur. Van jongs af aan kreeg ik de termen vrijheid van meningsuiting, eigen waarden en godsdienstvrijheid naar mijn hoofd geslingerd. Ik heb steeds mogen kiezen wat ik aandeed en welke kleur mijn nagels hadden. Ik mag zelf kiezen of ik in God of Sinterklaas wil geloven en op welke partij ik stemmen wil.
Ik bepaal.

En plots lees ik iets over "onze cultuur". Een cultuur die blijkbaar niet toegankelijk is voor moslims. Vreemd? Is godsdienstvrijheid dan geen grondrecht in België?
Behoor ik nog tot "onze cultuur" wanneer ik niet in een God geloof?
Plots maken hoofddoeken en lange gewaden geen deel uit van "onze cultuur" en wordt dit door sommigen gehekeld.
Snél! Verstop je maxi-jurk en verbrand je wintermuts!
Plots is "onze cultuur" aan het verdwijnen en het is allemaal "hun" schuld.

En dan denk ik nee...nee, de cultuur is aan het opleven. Er komen steeds meer keuzes, meer opties, meer nationaliteiten, godsdiensten, lekkere gerechten en kledingwinkels. We worden rijker.
Op voorwaarde dat we luisteren, de dialoog aangaan, leren van elkaar en aan elkaar op een gemoedelijke manier. 

Er is geen wij versus hen. Er is alleen wij.
Dus laat ons samen smelten in plaats van botsen.

De meeste dromen zijn bedrog.

"Jaag je dromen achterna", dat mijn droom van deze nacht nooit werkelijkheid moge worden, denk ik dan:

Midden in een dorpje staat een oud, vervallen gebouw. Daar leef ik. Het dorp veracht me, haat me, ik vrees hen.
Ik verschuil me in het gebouw, de lichten zijn zelden aan en ik maak geen lawaai. Ik wil hen niet provoceren met mijn aanwezigheid.
Ik wacht op de dag dat ik ontsnappen kan. De auto die naast het gebouw staat rijdt niet langer en ik ben moederziel alleen. Ik zie geen uitweg.

Elke dag, op hetzelfde tijdstip, komt er een man op een paard langs. Een groot, donker, statig paard. Ze passeren langzaam, beiden starend naar mijn gebouw.
De ruiter draagt een indrukwekkend legervest, een masker voor zijn gezicht en een kaki arafatsjaal verstoppen zijn kin en mond.
Elke dag sluip ik naar het raam, met versleten, bruine rolluiken op spleetjes, en kijk ik naar hem.
De haren op mijn arm komen overeind en ik stop even met ademen.
Ik denk dat hij mij ook kan zien, met zijn donkere ogen, door het rolluik heen.

Elke dag passeert hij en gooit hij stenen naar het raam waarachter ik schuil. Met elke steen barst het raam een beetje meer. Tot op een dag enkel de oude, verrotte rolluiken een barrière vormen tussen het dorp en ik...

"svarabhaktivocaal", zei de taalkundige.

Ik ben letterkundige, maar sinds ik klaar ben met het sprokkelen van diploma's blijk ik ook klaar met lezen te zijn. Ik denk dat ik met twee handen toe kom om de boeken, die ik van A tot Z uitlas, op mijn vingers te tellen.
Dat is beschamend, ik weet het.

Ik ben ook taalkundige.
Daardoor kan ik jullie vertellen dat 'svarabhaktivocaal' een absolute winnaar is tijdens Galgje.
Daardoor komt het ook dat mijn focus tijdens het fietsen meer op de woorden en zinnen ligt die ik onderweg tegenkom, dan op het omliggend verkeer.

"Beste dier, plas niet hier."

"Beste dier", ik zeg het luidop, hopend dat er geen vliegjes zullen profiteren van dit kortstondige moment. 

De woorden laten een vieze smaak achter in mijn mond. 

"Dier, onbepaald, het dier, het-woord: adjectief zonder e."

"Beste, superlatief van goed, een adjectief."

Ik zoek in alle hoeken van mijn brein...een voorbeeld van een onbepaald substantief in combinatie met een superlatief. Is de kampioen niet steeds bepaald? 

Ik wijk af: "Beste, een begroeting, geen adjectief, dus niemand die maalt om het of de, toch?"

De vieze nasmaak blijft, maar wordt leefbaar. 

Ondertussen heb ik bijna de garage bereikt, ik vraag me af hoe ik dit het beste neerschrijf. 

Schrijven is een passie die ik nooit voldoende nagejaagd heb. 

Ik weet hoe ik wil beginnen en wat ik zal zeggen, wie het lezen zal? Geen flauw idee! 

Taalkundigen misschien? 

I have the right to say: "NO!"

Gisteren was ik gezellig aan het fietsen in de zon. Ik voelde me goed, het was warm, ik had een jurkje aan en ik keek uit naar een gezellige avond met mijn vriendinnen.
Toen gebeurde het: PATS! Met één armbeweging werd mijn veilig wereldje aan diggelen gebracht. Twee jongens reden langs me op hun brommer. De jongen achterop had op mijn achterste geslagen. Verbouwereerd bleef ik achter. Ze gaven elkaar een high five...hun gelach verstomde terwijl ze steeds kleiner werden.

Het lijkt onbenullig, een onschuldig, speels gebaar. Waar maakte ik me druk om? Maar dat was het niet, dat is het nog steeds niet.
Daar zat ik, op mijn fiets. Een vreemde had me net aangeraakt, tegen mijn wil, op een onaangename manier en ik kon niets doen. Ze gingen zo snel. Ik kon me niet omdraaien en mijn drankje in hun gezicht gooien, ik kon niet aan hun oren trekken en een verontschuldiging eisen, ik kon zelfs niet boos kijken en "klootzak!" roepen, niets...want ze waren weg voor ik er erg in had.
Ik zocht nog naar een nummerplaat, maar ook dat was vergeefs. Een aangifte had dus weinig zin.

Het deed me terugdenken aan de kleuterschool in 'Langa', een Township in Kaapstad. Alle kleutertjes stonden klaar op een rijtje om hun rijmpje te brengen aan de rijke toeristen: "This is my body, from head to toe! I have the right to say: "No, don't touch me!"" Dat recht heb ik ook, dat hebben we allemaal, maar de mogelijkheid om mijn recht toe te passen werd me ontnomen. En dat frustreert me, die onmacht,  dat gevoel van onveiligheid op mijn eigen fiets, in mijn eigen stad. Het idee dat anderen denken dat mijn lichaam gemeenschapsgoed is...

Voor zij die denken dat ik overdrijf: Google snel even wat cijfers en artikels over 'seksuele intimidatie', kijk hoeveel vrouwen hier dagelijks mee geconfronteerd worden en vraag je af: "Is het oké dat wij dit normaal lijken te vinden in onze maatschappij?", "Waar ligt de grens?"
Ik maak mezelf geen blaasjes wijs. Deze jongens zullen niet snel bestraft worden, dit gedrag zal niet snel verdwijnen, maar laten we het alsjeblieft niet langer accepteren.
We have the right to say no!

Vakantieleegte

De laatste les van het schooljaar, een gevoel van leegte besluipt me. Ik ga door tot de laatste minuut, geen haar op mijn hoofd dat er aan denkt een minuut vroeger te stoppen. Wat ga ik dit missen, wat ga ik mijn cursisten missen. Vol enthousiasme geef ik les over het perfectum, iedereen doet mee, wij maken grammatica leuk!

Cursist M. heeft een afspraak bij het gemeentehuis en moet een half uur vroeger door. Terwijl de anderen een brief schrijven praat ik met hem over de zomeractiviteiten van Atlas. Voor hij door gaat wil hij speechen. Ik zet mij tussen de andere cursisten, M. staat vooraan in de klas, op mijn plekje: "Ik heb familie thuis, in Irak. Maar ik heb een grote familie hier in België. Mijn klas, ik hou van jullie, ik ga jullie missen." Vervolgens spreekt hij elke cursist persoonlijk aan en blaast hij een handkusje naar hen. Ik krijg er zelfs drie. Het lege gevoel wordt groter.

Vier uur, ik moet hen wel laten gaan. Ik herinner hen aan de proclamatie die eraan komt en wens hen alvast een fijne vakantie.
Mappen worden gesloten, pennenzakken verdwijnen van de banken. De leegte is een zwart gat geworden.
En dan komen de knuffels en kussen en bedankingen.
Heel even wordt de leegte vervangen door warmte.

De school is leeg. Ik doe de lichten uit, sluit de deuren en fiets naar huis. Ik neem papier en begin te knutselen. Kaartjes voor op de proclamatie...ze hebben het verdiend, mijn kindjes.

Budgettaire scheiding

Beste Ryanair

Mijn mama en ik gaan elk jaar op citytrip. Een traditie die we met veel plezier staande houden en steeds opnieuw kiezen we voor jullie maatschappij om ons veilig te vervoeren.

Ja, wij weten dat jullie een budgetmaatschappij zijn. Dit is een bewuste keuze, want helaas groeit er geen geld op onze rug.
Ja, wij weten dat wij hierdoor moeten inboeten aan beenruimte. Ja, ik wil gerust enkele uren opgekropt zitten tussen twee stoelen.
Ja, wij weten dat jullie niet genoeg ruimte hebben voor alle handbagage. Ja, wij willen onze koffer afgeven zodat deze in het ruim kan of, erger nog, wij willen deze onder onze reeds te krappe stoel leggen.
Ja, wij willen ons door jullie veel te smalle gangpad wringen wanneer wij naar de wc moeten.
Jullie zijn een budgetmaatschappij...wij betalen minder en een gebrek aan comfort gaat daar dan ook mee gepaard.

Maar nu zijn jullie een brug te ver gegaan. De liefde en vriendschap van mensen tegen hen uitspelen om zo extra centen uit hun zakken te kloppen? Bij het online inchecken kregen wij twee stoelen aangewezen...8 rijen uit elkaar.
Zijn we niet tevreden? Dan kunnen we altijd betalen om zelf onze stoelen te selecteren.
Maar neen, neen om het principe alleen al. Die stoelen zijn leeg en beschikbaar, geef ze ons dan gewoon uit klantvriendelijkheid of uit veiligheid.Maar blijkbaar moeten we daar tegenwoordig ook al inboeten.

Ja, veiligheid. Want welke dochter zou haar moeder achterlaten bij een eventuele evacuatie? Deze alvast niet. Gescheiden door 8 rijen kan het wel even duren vooraleer ik dat vliegtuig af wil. Ik stap namelijk pas af wanneer ik mij er van verzekerd heb dat mijn mama veilig is. En ik ben heus niet de enige passagier die gescheiden zal zijn van familie of vrienden.
Ik voorspel chaos!

Dus liefste Ryanair, ik hoop dat jullie snel jullie hart terugvinden en niet óveral geld willen uithalen. Ik hoop in de toekomst onze traditie verder te kunnen zetten en naast elkaar te kunnen vliegen. Liefde tussen mensen daar speel je niet mee.

Met vriendelijke groeten
Sarah Carron

Bed, bad, brood

Er zit een vrouw op de grond naast de supermarkt. Een vrouw met meer rimpels dan een Shar-Pei, met een huid die schreeuwt om hydratatie na voortdurende blootstelling aan de zon. Een vrouw die er zoveel ouder uitziet dan haar leeftijd, die duidelijk meer leed gekend heeft in haar leven dan ik mij ooit kan indenken.

Het is een heerlijk warme dag. In haar hand houdt ze een leeg flesje SPA. Geen water, deze zon, het moet ondragelijk zijn. Ze rammelt met haar flesje en kijkt me smekend aan.
Ik wandel de supermarkt buiten met een koffiekoek en een grote fles water. Ik geef het aan de vrouw. Ze huilt. Ze huilt en heft haar armen naar de hemel, ze dankt God.
Zoveel ellende en deze vrouw heeft haar geloof niet verloren!

Ze wijst naar het briefje dat voor haar ligt. Het vertelt kort haar levensverhaal. Iemand anders heeft het voor haar geschreven. Het is in het Nederlands, maar deze vrouw spreekt geen Nederlands. Ze komt uit Roemenië. Nu is ze in België, het land van de goede hoop, en heeft ze niks.

Ik reik mijn hand uit, een magere troost, ik weet het. Terwijl k haar hand schud krijg ook ik tranen in mijn ogen. Dit is geen menswaardig bestaan. Bed, bad, brood. Het minimum nodig om te leven, in plaats van te overleven en zelfs dat kunnen we niet iedereen geven.
Legaal, illegaal, werkzoekende, Nederlandstalig of niet, wat maakt het uit? Bed, bad, brood voor iedereen. Het minimum dat iedereen verdient om het mens zijn alleen. 

Schrijfmeditatie

Een dagdagelijks ritueel kweken is niet vanzelfsprekend. Ermee starten is gemakkelijk, het is het volhouden daarentegen dat moeilijk blijkt te zijn.
Mijn nieuw ritueel? Dagelijks 750 woorden schrijven. Free writing, complete ondoordachte nonsens dus.

Hiervoor gebruik ik momenteel de handige site 750words.com
Je start met schrijven en laat je vingers over het typebord glijden tot je onderaan in het groen '750 words' ziet staan. Je maakt je laatste zin af en klaar voor vandaag!
Op deze manier kan je al wat door je hoofd gaat snel van je af schrijven. In principe mag je niet teruggaan om fouten te corrigeren, maar blijf je gewoon verder schrijven. Dat is nog een vaardigheid waarop ik moet oefenen.

Op dit moment heb ik reeds 4 dagen na elkaar mijn doel behaald. Samen is dit goed voor een totaal van 3022 woorden.
Deze morgen schreef ik er 753. De site gaat vervolgens analyseren welke woorden je het meest gebruikt hebt. Dat zijn vooral de vaak voorkomende woorden zoals: ik, maar, de, het,...
Vandaag kwamen daar ook: eten, samen en thuis bij.

Hoe meer je schrijft, hoe meer "beloningen" je krijgt. Je wordt beloond met punten en met badges. Op dit moment heb ik een kalkoen, omdat ik 3 dagen op een rij heb geschreven. Morgen verdien ik hopelijk een pinguïn, want dan zit ik aan vijf dagen op een rij.
Het klinkt belachelijk, maar het is best leuk om ergens naartoe te werken.

Heb je geen inspiratie om te schrijven? Geen nood, ik ook niet altijd. Google of Pinterest gewoon 'writing challenge' en kies een onderwerp uit dat je interesseert. Eens je begonnen bent moet je geen schrik hebben om af te wijken, want 750 woorden is niet te onderschatten!

Succes!
Sarah

Molenbos wijkt uit

De Uitwijker...mogelijk mijn favoriete project van Scouts en Gidsen Vlaanderen. Een kleurrijk busje gevuld met het leukste speelgoed: knutselspullen, verkleedkleren, een parachute, circusgerief,... Scoutgroepen worden aangemoedigd om met dit busje naar kwetsbare kinderen en jongeren te trekken en hen in een veilige omgeving kennis te laten maken met scouting. En bovenal om ervoor te zorgen dat deze kinderen zich eens keihard kunnen uitleven en amuseren zoals kinderen zouden moeten doen.

District Molenbos (Edegem en Kontich) ging voor de tweede jaar op rij met de Uitwijker naar het opvangcentrum Meihof te Lint. Het beloofde weer een prachtige dag vol kindergejoel te worden. De zon scheen en we hadden er ongelooflijk veel zin in. Vorig jaar was deze dag dan ook een van mijn favoriete scoutmomenten ooit.

Daar aangekomen kregen we "slecht" nieuws te horen. De schoolfeesten waren volop aan de gang en er waren geen kinderen aanwezig om met ons te spelen. Maar we konden ons nog steeds nuttig maken. Volgende week zondag, 28 mei, vindt daar het Meifeest plaats. Een dag met kinderanimatie, openluchtoptredens en lekker eten.
Er zal ook een prachtige ijsjebar zijn uitgebaat door de minderjarige vluchtelingen. Met de opbrengst hiervan kunnen zij komende zomer een tripje naar Oostende maken. Die bar moest echter nog gebouwd worden.

We waren uiteindelijk met zeven scouts. We kregen palletten, boren en vijzen en mochten aan de slag gaan. We moesten onze fantasie gebruiken, want er waren geen plannen voor handen. Alle mogelijkheden lagen nog open. We kregen ook hulp van een 16-jarige jongen die graag schrijnwerker zou worden. Echt een klus voor hem dus!

De jongens hadden al snel de boren overgenomen, tijd voor de vrouwen om zich ook nuttig te maken. Dus amuseerden we ons met plakkaatverf en maakten we een "mooi" naambord voor de bar. Een halfuurtje voor vertrek kwam Hania van het schoolfeest thuis. Een meisje dat we reeds vorig jaar leerden kennen in het centrum. Samen maakten we een tweede bord om aan de ingang te zetten.
Na een kwartiertje samen schilderen merkte Hania plots op: "Hé, ik ken jou!"
Leuk dat we nog niet vergeten waren! Missie geslaagd vorig jaar.

Rond vijf uur was het tijd om afscheid te nemen. Het knutselgerief ging terug het busje in en we reden de straat uit. Kinderen kwamen stilaan terug van het schoolfeest en keken met beteuterde gezichtjes ons busje achterna: "Die mensen met dat leuke busje waren hier weer!"

Met de Uitwijker op avontuur. Ik vind het telkens weer een zalige beleving.
Lieve scoutgroepen, de Uitwijker is er ook voor jullie!
Ontleen hem en maak er een fijne, leerrijke dag van voor jullie, jullie leden en de kinderen, waar je ook heen wilt.

Lieve groetjes
Koraaloranje Gemoedelijke Collie

Mijn wrede wereld der onhandigheid

Heb jij vandaag van het zonnetje genoten? Op het terras van café den Draak? En zag je een meisje/vrouw gigantisch hard tegen de grond gaan?
Ja? Proficiat, u bent een van die mensen die toekijkt, maar niet reageert. Die liever doet alsof zijn neus bloedt...

Daar lag ik dan, op de tramsporen, en iedereen keek weg. Snel nam ik mijn fiets, want alsof het zo nog niet gênant en dramatisch genoeg was, kwam de tram eraan.
Ik nam mijn fiets én mijn iPod, die gelukkig al vol barsten zat, en zette me op de stoep. Ik wuifde naar de tramchauffeur: "Sorry!"
Ik nam de schade op: mijn stuur stond scheef, ketting eraf, hand en schouder geschaafd, broek een beetje kapot en helse pijn in mijn knie.
Te voet verder dan maar...

Op dat moment kwam jij eraan, een bezorgde onbekende: "Ik wil mij niet moeien, maar ik zag alles gebeuren, alles oké?"
Ik was zo blij met die vraag dat ik mijn tranen moest onderdrukken. Dank je! Dank je voor je oprechte bezorgdheid.
Je wees me vervolgens in de richting van de fietsenmaker.

Te voet ging ik verder. Ik legde de fietsenmaker uit wat er gebeurd was. Samen legden we mijn ketting terug op mijn fiets en zetten we mijn stuur recht.
Dank je, je vroeg geen centjes en hielp me meteen, zonder morren.

Samen met mijn fiets stak ik de straat over. Zo bereikte ik het doel van mijn pijnlijke fietstocht: Frits. Ik dronk een frisse ijsthee met mijn vriendjes. Even bekomen in de zon, mét EHBO-kit!

Bedankt aan de onbekenden die zich wél over mij ontfermden. Jullie zijn het lichtpuntje in mijn wrede wereld der onhandigheid!
Een gemeende merci, van een ongelooflijk kneusje! 💓

Mijn mama is de liefste

Woensdagnacht was een helse nacht.
Donderdag kwam de directie op bezoek, dus woensdagnacht zat ik bomvol stress. Na drie kwartier woelen besloot ik dat het genoeg was en kroop ik mijn bed uit. Ik nam papier en stiften, keek even op Pinterest voor inspiratie en maakte een kaartje voor mijn lieve mama.

Moedertjesdag...een dag die je wellicht pas begrijpt wanneer je zelf kinderen hebt. Nu voelt het nogal overroepen aan, vooral in Antwerpen dan, wij hebben er twee! Maar kom, ik doe er vrolijk aan mee, hopend dat wanneer ik zelf moeder word iemand mij belangrijk genoeg vind om hetzelfde te doen.

Ik ben geen perfectionist, verre van. Ik teken niet eerst lijntjes in potlood om vervolgens te gaan gommen wanneer de stift opgedroogd is. Ik doe gewoon.
Meestal vind ik dit een van mijn betere eigenschappen. Perfectie is tijdrovend en tijd kan je niet kopen.
Wanneer je midden in de nacht kaartjes maakt kan je wel wat perfectie gebruiken. Maar kom, mijn nonchalante aanpak noem ik dan maar charmant.
Toen ik klaar was om weer mijn bed in te kruipen was ik best tevreden met het resultaat. En mijn hoofd was weer wat leger.

Idee: etsy.com

Tekst: Koos Meinderts

De rest van de nacht heb ik goed geslapen, tot de ochtend aan. Het gebrek aan rolluiken maakt dat ik minder lang kan doorslapen. Maar alles went, hoop ik dan.

Om terug te keren naar moedertjesdag: ze verdient het, mijn mama. Zelden zegt ze nee: "Mag ik dinsdag komen eten?", "Kan je voor mij langs de winkel gaan?", "Mag ik de auto even lenen?"

Steeds staat ze voor haar kinderen klaar. Aan knuffels, kusjes en lieve woorden komen we geen tekort, integendeel! 

Ze steunt ons in alles wat we doen: hobby's, studies, relaties, reizen,...en volgende maand gaan we samen naar Athene!

Ik kom uit een warm nest en daar ben ik mijn mama (en mijn papa) dankbaar voor.

Goed gedaan moeder!

Kusjes! 

Good job

Vandaag zat de directie in mijn les, aangekondigd weliswaar.
Ik heb er dan ook een slapeloze nacht opzitten, stress! Voor niets! Ik doe mijn job graag, ik weet dat mijn cursisten graag naar de les komen en ik weet dat ze op school tevreden zijn over mij.
En toch...
Zo'n kwaliteitscontrole is net iets anders.

L. zet zich achteraan in de klas en ik start met een korte herhaling van de vorige les. Terwijl mijn cursisten stotteren en ongrammaticale zinnen maken valt de computer uit. Even terug een stressmomentje, maar we doen gewoon verder zonder computer. Eens ik op dreef ben vergeet ik de stress en heb ik weer plezier in mijn les.

M. komt veel te laat de klas binnen. Hij antwoordt kortaf wanneer ik hem vraag waarom hij zo laat is. Moet ik nu streng optreden? Nee, gewoon jezelf zijn. M. gaat zitten naast L., de blonde vrouw en kijkt haar met grote ogen aan.

Spreekoefening: L. biedt spontaan aan een groepje te vormen met enkele cursisten. Ik stem toe, zij kunnen wel een privéleerkracht gebruiken. Een van de andere groepjes roept mij. Ze fluisteren me toe dat L. beter bij hen kan zitten. Zij kunnen beter praten en dan krijg ik betere punten.
"Ongelooflijk schattig", denk ik dan.

De eerste anderhalf uur vliegen voorbij en voor ik het weet is het tijd voor pauze. L. bespreekt meteen haar bevindingen met mij.
Na de pauze wandel ik vrolijk mijn klas terug binnen. "En en en?", vragen mijn cursisten. "Ik heb goede punten gekregen!" roep ik hen toe.
Spontaan applaus!
Ik heb dan ook geweldige cursisten.

Windows en raamprostitutie in de NT2-klas

Ik heb een kleine klas, 13 cursisten, easy peasy! Toch?
Think again!
Of misschien was ik vandaag gewoon een beetje overmoedig...
We gingen het grote avontuur aan: DE COMPUTERKLAS!!! (tumtumtuuuum)

13 cursisten, oh nee, wacht, A. was er niet vandaag...12 cursisten en ik gingen de trap op. Ik had op voorhand uitgelegd welke gebruikersnaam en wachtwoord ze moesten ingeven en waar ze het nummer van hun computer konden vinden.
Ik was beter begonnen met: "Hoe start ik een computer."
...

Terwijl ik rondloop om elke cursist persoonlijk te helpen met inloggen, tot zover mijn voorbereiding, word ik geroepen: "Sarah, deze computer is kapot!"
Ik spoed mij naar M. en moet even lachen: "Neen M., je moet je scherm ook aanzetten."
Enkele computers staan in qwerty, eentje staat zelfs in het Hebreeuws...feest!
Gelukkig zat de IT'er nog op het secretariaat.

Iedereen ingelogd? Dan kunnen we van start gaan.
Surf naar Atv, De Redactie of Karrewiet en kijk naar een nieuwsvideo. Simpel toch? Antwoord vervolgens op de vragen.
"Atv, waar moet ik dat zoeken? Youtube?"
"Google! Gebruik google!"

Het lukt, de meeste cursisten vinden hun weg op het wereldwijde web, qwerty of niet.
"Sarah, wat nu?" S. heeft de pagina van Atv openstaan. Ik zeg haar dat ze een video moet uitkiezen. Ze duidt de eerste video aan die ze ziet: "Deze?": 'VIDEO: veilige raamprostitutie'.
"Euhm...die video gaat over prostitutie, begrijp je dat?"
"Religion?", vraagt de onschuldige S.
"Nee, een prostituee is een vrouw die geld krijgt van mannen om..."
"Oooooh, nee, nee, andere!"
Ik zet voor S. een video op over een 3-jarige jongen met kanker en ze kan aan het werk.

Ik hoor mijn naam langs alle kanten. Het internet gaat traag, maar dan bedoel ik echt supertraag.
"LBC slecht! Sarah goed!, roept M.
Ik maan aan tot stilte, de directie zit om de hoek. Ik vertel hen dat ze geduldig moeten zijn.

Ik loop weer verder en stop bij B. "Dat is geen nieuws! Dat zijn de smurfen!" "Jaaaa, I know, I like them!" Ik leer dat 'de smurfen' ook in Egypte op televisie komen en dat ze daar "As-Sanafir" genoemd worden. Mijn Arabische woordenschat is weer een woordje rijker!

Anderhalf uur later hebben de meest geduldige cursisten 4 filmpjes bekeken. De ongeduldige refreshers, ik neem het hen niet kwalijk, hebben met wat geluk één filmpje uitgezien.
"Het is niet erg", zeg ik dan.
"Wat een klucht", denk ik dan.

Met 12 cursisten naar de computerklas? Zéér arbeidsintensief!
Ik ben benieuwd hoe de meneer van de VDAB het er vanaf brengt, een paar weken van nu...

Poets jij graag?

"Zwem jij graag?"
"Ja, ik zwem graag."

"Kook jij graag?"
"Nee, ik kook niet graag."

"Poetsen, poetsen!", hoor ik van de andere kant van de klas.

"Poets jij graag?"
"Hihihihihihi", het gegiechel barst los.

"Wat is er zo grappig?", vraag ik dan.

"Poetsen in D. haar taal betekent...vraag maar aan D."

Ik vraag cursiste D. wat "poetsen" in haar taal betekent. Eerst wilt ze niet antwoorden, maar uiteindelijk zegt ze een beetje onwennig: "Poetsen means vagina" (uitgesproken op zijn Engels).

Het gegiechel start opnieuw en enkele mannen kijken verward in het rond. "Sarah, wat is 'vagina'"?

Moet ik nu foto's tonen, uitbeelden, voorbeelden geven? Hmmm....:"Vraag dat maar aan D."

Ik zie de paniek in D. haar ogen...of ze het ooit heeft uitgelegd? Ik weet het niet, ik ging weer verder met mijn les en liet het gegiechel achterwege.

Mijn naam is Sarah, hoe heet jij?

"Mijn naam is Sarah, hoe heet jij?", zo start ik elke module opnieuw.
120 uur later weten mijn cursisten dat ik Sarah ben, 25 jaar oud, niet getrouwd, maar ik woon samen met mijn vriend. We hebben nog geen kinderen, god beware! Ik kan niet goed dansen en zingen, maar ik kan goed fietsen. Ik kijk graag naar tv.

Wat ze niet weten of toch zeker niet begrijpen is dat ik lactose-intolerant ben. Chocoladerepen en verse gebakjes, daar doen ze mij geen plezier mee. Dat ik mijn laatste jaar scouts bezig ben, zowel als districtscommissaris Molenbos als leiding bij de Akabe, daar hebben ze ook geen idee van. Breien en haken zijn woorden die ze niet begrijpen, maar wel zaken waar ik me graag mee bezighoud, net zoals met random knutselen, maar leg dat maar eens uit!

Dus in een notendop: Ik ben Sarah, leerkracht NT2, scouts in hart en nieren, lactose-intolerant en een echte knutselaar.
Aangenaam!