Schrijfmeditatie

Een dagdagelijks ritueel kweken is niet vanzelfsprekend. Ermee starten is gemakkelijk, het is het volhouden daarentegen dat moeilijk blijkt te zijn.
Mijn nieuw ritueel? Dagelijks 750 woorden schrijven. Free writing, complete ondoordachte nonsens dus.

Hiervoor gebruik ik momenteel de handige site 750words.com
Je start met schrijven en laat je vingers over het typebord glijden tot je onderaan in het groen '750 words' ziet staan. Je maakt je laatste zin af en klaar voor vandaag!
Op deze manier kan je al wat door je hoofd gaat snel van je af schrijven. In principe mag je niet teruggaan om fouten te corrigeren, maar blijf je gewoon verder schrijven. Dat is nog een vaardigheid waarop ik moet oefenen.

Op dit moment heb ik reeds 4 dagen na elkaar mijn doel behaald. Samen is dit goed voor een totaal van 3022 woorden.
Deze morgen schreef ik er 753. De site gaat vervolgens analyseren welke woorden je het meest gebruikt hebt. Dat zijn vooral de vaak voorkomende woorden zoals: ik, maar, de, het,...
Vandaag kwamen daar ook: eten, samen en thuis bij.

Hoe meer je schrijft, hoe meer "beloningen" je krijgt. Je wordt beloond met punten en met badges. Op dit moment heb ik een kalkoen, omdat ik 3 dagen op een rij heb geschreven. Morgen verdien ik hopelijk een pinguïn, want dan zit ik aan vijf dagen op een rij.
Het klinkt belachelijk, maar het is best leuk om ergens naartoe te werken.

Heb je geen inspiratie om te schrijven? Geen nood, ik ook niet altijd. Google of Pinterest gewoon 'writing challenge' en kies een onderwerp uit dat je interesseert. Eens je begonnen bent moet je geen schrik hebben om af te wijken, want 750 woorden is niet te onderschatten!

Succes!
Sarah

Molenbos wijkt uit

De Uitwijker...mogelijk mijn favoriete project van Scouts en Gidsen Vlaanderen. Een kleurrijk busje gevuld met het leukste speelgoed: knutselspullen, verkleedkleren, een parachute, circusgerief,... Scoutgroepen worden aangemoedigd om met dit busje naar kwetsbare kinderen en jongeren te trekken en hen in een veilige omgeving kennis te laten maken met scouting. En bovenal om ervoor te zorgen dat deze kinderen zich eens keihard kunnen uitleven en amuseren zoals kinderen zouden moeten doen.

District Molenbos (Edegem en Kontich) ging voor de tweede jaar op rij met de Uitwijker naar het opvangcentrum Meihof te Lint. Het beloofde weer een prachtige dag vol kindergejoel te worden. De zon scheen en we hadden er ongelooflijk veel zin in. Vorig jaar was deze dag dan ook een van mijn favoriete scoutmomenten ooit.

Daar aangekomen kregen we "slecht" nieuws te horen. De schoolfeesten waren volop aan de gang en er waren geen kinderen aanwezig om met ons te spelen. Maar we konden ons nog steeds nuttig maken. Volgende week zondag, 28 mei, vindt daar het Meifeest plaats. Een dag met kinderanimatie, openluchtoptredens en lekker eten.
Er zal ook een prachtige ijsjebar zijn uitgebaat door de minderjarige vluchtelingen. Met de opbrengst hiervan kunnen zij komende zomer een tripje naar Oostende maken. Die bar moest echter nog gebouwd worden.

We waren uiteindelijk met zeven scouts. We kregen palletten, boren en vijzen en mochten aan de slag gaan. We moesten onze fantasie gebruiken, want er waren geen plannen voor handen. Alle mogelijkheden lagen nog open. We kregen ook hulp van een 16-jarige jongen die graag schrijnwerker zou worden. Echt een klus voor hem dus!

De jongens hadden al snel de boren overgenomen, tijd voor de vrouwen om zich ook nuttig te maken. Dus amuseerden we ons met plakkaatverf en maakten we een "mooi" naambord voor de bar. Een halfuurtje voor vertrek kwam Hania van het schoolfeest thuis. Een meisje dat we reeds vorig jaar leerden kennen in het centrum. Samen maakten we een tweede bord om aan de ingang te zetten.
Na een kwartiertje samen schilderen merkte Hania plots op: "Hé, ik ken jou!"
Leuk dat we nog niet vergeten waren! Missie geslaagd vorig jaar.

Rond vijf uur was het tijd om afscheid te nemen. Het knutselgerief ging terug het busje in en we reden de straat uit. Kinderen kwamen stilaan terug van het schoolfeest en keken met beteuterde gezichtjes ons busje achterna: "Die mensen met dat leuke busje waren hier weer!"

Met de Uitwijker op avontuur. Ik vind het telkens weer een zalige beleving.
Lieve scoutgroepen, de Uitwijker is er ook voor jullie!
Ontleen hem en maak er een fijne, leerrijke dag van voor jullie, jullie leden en de kinderen, waar je ook heen wilt.

Lieve groetjes
Koraaloranje Gemoedelijke Collie

Mijn wrede wereld der onhandigheid

Heb jij vandaag van het zonnetje genoten? Op het terras van café den Draak? En zag je een meisje/vrouw gigantisch hard tegen de grond gaan?
Ja? Proficiat, u bent een van die mensen die toekijkt, maar niet reageert. Die liever doet alsof zijn neus bloedt...

Daar lag ik dan, op de tramsporen, en iedereen keek weg. Snel nam ik mijn fiets, want alsof het zo nog niet gênant en dramatisch genoeg was, kwam de tram eraan.
Ik nam mijn fiets én mijn iPod, die gelukkig al vol barsten zat, en zette me op de stoep. Ik wuifde naar de tramchauffeur: "Sorry!"
Ik nam de schade op: mijn stuur stond scheef, ketting eraf, hand en schouder geschaafd, broek een beetje kapot en helse pijn in mijn knie.
Te voet verder dan maar...

Op dat moment kwam jij eraan, een bezorgde onbekende: "Ik wil mij niet moeien, maar ik zag alles gebeuren, alles oké?"
Ik was zo blij met die vraag dat ik mijn tranen moest onderdrukken. Dank je! Dank je voor je oprechte bezorgdheid.
Je wees me vervolgens in de richting van de fietsenmaker.

Te voet ging ik verder. Ik legde de fietsenmaker uit wat er gebeurd was. Samen legden we mijn ketting terug op mijn fiets en zetten we mijn stuur recht.
Dank je, je vroeg geen centjes en hielp me meteen, zonder morren.

Samen met mijn fiets stak ik de straat over. Zo bereikte ik het doel van mijn pijnlijke fietstocht: Frits. Ik dronk een frisse ijsthee met mijn vriendjes. Even bekomen in de zon, mét EHBO-kit!

Bedankt aan de onbekenden die zich wél over mij ontfermden. Jullie zijn het lichtpuntje in mijn wrede wereld der onhandigheid!
Een gemeende merci, van een ongelooflijk kneusje! 💓

Mijn mama is de liefste

Woensdagnacht was een helse nacht.
Donderdag kwam de directie op bezoek, dus woensdagnacht zat ik bomvol stress. Na drie kwartier woelen besloot ik dat het genoeg was en kroop ik mijn bed uit. Ik nam papier en stiften, keek even op Pinterest voor inspiratie en maakte een kaartje voor mijn lieve mama.

Moedertjesdag...een dag die je wellicht pas begrijpt wanneer je zelf kinderen hebt. Nu voelt het nogal overroepen aan, vooral in Antwerpen dan, wij hebben er twee! Maar kom, ik doe er vrolijk aan mee, hopend dat wanneer ik zelf moeder word iemand mij belangrijk genoeg vind om hetzelfde te doen.

Ik ben geen perfectionist, verre van. Ik teken niet eerst lijntjes in potlood om vervolgens te gaan gommen wanneer de stift opgedroogd is. Ik doe gewoon.
Meestal vind ik dit een van mijn betere eigenschappen. Perfectie is tijdrovend en tijd kan je niet kopen.
Wanneer je midden in de nacht kaartjes maakt kan je wel wat perfectie gebruiken. Maar kom, mijn nonchalante aanpak noem ik dan maar charmant.
Toen ik klaar was om weer mijn bed in te kruipen was ik best tevreden met het resultaat. En mijn hoofd was weer wat leger.

Idee: etsy.com

Tekst: Koos Meinderts

De rest van de nacht heb ik goed geslapen, tot de ochtend aan. Het gebrek aan rolluiken maakt dat ik minder lang kan doorslapen. Maar alles went, hoop ik dan.

Om terug te keren naar moedertjesdag: ze verdient het, mijn mama. Zelden zegt ze nee: "Mag ik dinsdag komen eten?", "Kan je voor mij langs de winkel gaan?", "Mag ik de auto even lenen?"

Steeds staat ze voor haar kinderen klaar. Aan knuffels, kusjes en lieve woorden komen we geen tekort, integendeel! 

Ze steunt ons in alles wat we doen: hobby's, studies, relaties, reizen,...en volgende maand gaan we samen naar Athene!

Ik kom uit een warm nest en daar ben ik mijn mama (en mijn papa) dankbaar voor.

Goed gedaan moeder!

Kusjes! 

Good job

Vandaag zat de directie in mijn les, aangekondigd weliswaar.
Ik heb er dan ook een slapeloze nacht opzitten, stress! Voor niets! Ik doe mijn job graag, ik weet dat mijn cursisten graag naar de les komen en ik weet dat ze op school tevreden zijn over mij.
En toch...
Zo'n kwaliteitscontrole is net iets anders.

L. zet zich achteraan in de klas en ik start met een korte herhaling van de vorige les. Terwijl mijn cursisten stotteren en ongrammaticale zinnen maken valt de computer uit. Even terug een stressmomentje, maar we doen gewoon verder zonder computer. Eens ik op dreef ben vergeet ik de stress en heb ik weer plezier in mijn les.

M. komt veel te laat de klas binnen. Hij antwoordt kortaf wanneer ik hem vraag waarom hij zo laat is. Moet ik nu streng optreden? Nee, gewoon jezelf zijn. M. gaat zitten naast L., de blonde vrouw en kijkt haar met grote ogen aan.

Spreekoefening: L. biedt spontaan aan een groepje te vormen met enkele cursisten. Ik stem toe, zij kunnen wel een privéleerkracht gebruiken. Een van de andere groepjes roept mij. Ze fluisteren me toe dat L. beter bij hen kan zitten. Zij kunnen beter praten en dan krijg ik betere punten.
"Ongelooflijk schattig", denk ik dan.

De eerste anderhalf uur vliegen voorbij en voor ik het weet is het tijd voor pauze. L. bespreekt meteen haar bevindingen met mij.
Na de pauze wandel ik vrolijk mijn klas terug binnen. "En en en?", vragen mijn cursisten. "Ik heb goede punten gekregen!" roep ik hen toe.
Spontaan applaus!
Ik heb dan ook geweldige cursisten.

Windows en raamprostitutie in de NT2-klas

Ik heb een kleine klas, 13 cursisten, easy peasy! Toch?
Think again!
Of misschien was ik vandaag gewoon een beetje overmoedig...
We gingen het grote avontuur aan: DE COMPUTERKLAS!!! (tumtumtuuuum)

13 cursisten, oh nee, wacht, A. was er niet vandaag...12 cursisten en ik gingen de trap op. Ik had op voorhand uitgelegd welke gebruikersnaam en wachtwoord ze moesten ingeven en waar ze het nummer van hun computer konden vinden.
Ik was beter begonnen met: "Hoe start ik een computer."
...

Terwijl ik rondloop om elke cursist persoonlijk te helpen met inloggen, tot zover mijn voorbereiding, word ik geroepen: "Sarah, deze computer is kapot!"
Ik spoed mij naar M. en moet even lachen: "Neen M., je moet je scherm ook aanzetten."
Enkele computers staan in qwerty, eentje staat zelfs in het Hebreeuws...feest!
Gelukkig zat de IT'er nog op het secretariaat.

Iedereen ingelogd? Dan kunnen we van start gaan.
Surf naar Atv, De Redactie of Karrewiet en kijk naar een nieuwsvideo. Simpel toch? Antwoord vervolgens op de vragen.
"Atv, waar moet ik dat zoeken? Youtube?"
"Google! Gebruik google!"

Het lukt, de meeste cursisten vinden hun weg op het wereldwijde web, qwerty of niet.
"Sarah, wat nu?" S. heeft de pagina van Atv openstaan. Ik zeg haar dat ze een video moet uitkiezen. Ze duidt de eerste video aan die ze ziet: "Deze?": 'VIDEO: veilige raamprostitutie'.
"Euhm...die video gaat over prostitutie, begrijp je dat?"
"Religion?", vraagt de onschuldige S.
"Nee, een prostituee is een vrouw die geld krijgt van mannen om..."
"Oooooh, nee, nee, andere!"
Ik zet voor S. een video op over een 3-jarige jongen met kanker en ze kan aan het werk.

Ik hoor mijn naam langs alle kanten. Het internet gaat traag, maar dan bedoel ik echt supertraag.
"LBC slecht! Sarah goed!, roept M.
Ik maan aan tot stilte, de directie zit om de hoek. Ik vertel hen dat ze geduldig moeten zijn.

Ik loop weer verder en stop bij B. "Dat is geen nieuws! Dat zijn de smurfen!" "Jaaaa, I know, I like them!" Ik leer dat 'de smurfen' ook in Egypte op televisie komen en dat ze daar "As-Sanafir" genoemd worden. Mijn Arabische woordenschat is weer een woordje rijker!

Anderhalf uur later hebben de meest geduldige cursisten 4 filmpjes bekeken. De ongeduldige refreshers, ik neem het hen niet kwalijk, hebben met wat geluk één filmpje uitgezien.
"Het is niet erg", zeg ik dan.
"Wat een klucht", denk ik dan.

Met 12 cursisten naar de computerklas? Zéér arbeidsintensief!
Ik ben benieuwd hoe de meneer van de VDAB het er vanaf brengt, een paar weken van nu...

Poets jij graag?

"Zwem jij graag?"
"Ja, ik zwem graag."

"Kook jij graag?"
"Nee, ik kook niet graag."

"Poetsen, poetsen!", hoor ik van de andere kant van de klas.

"Poets jij graag?"
"Hihihihihihi", het gegiechel barst los.

"Wat is er zo grappig?", vraag ik dan.

"Poetsen in D. haar taal betekent...vraag maar aan D."

Ik vraag cursiste D. wat "poetsen" in haar taal betekent. Eerst wilt ze niet antwoorden, maar uiteindelijk zegt ze een beetje onwennig: "Poetsen means vagina" (uitgesproken op zijn Engels).

Het gegiechel start opnieuw en enkele mannen kijken verward in het rond. "Sarah, wat is 'vagina'"?

Moet ik nu foto's tonen, uitbeelden, voorbeelden geven? Hmmm....:"Vraag dat maar aan D."

Ik zie de paniek in D. haar ogen...of ze het ooit heeft uitgelegd? Ik weet het niet, ik ging weer verder met mijn les en liet het gegiechel achterwege.

Mijn naam is Sarah, hoe heet jij?

"Mijn naam is Sarah, hoe heet jij?", zo start ik elke module opnieuw.
120 uur later weten mijn cursisten dat ik Sarah ben, 25 jaar oud, niet getrouwd, maar ik woon samen met mijn vriend. We hebben nog geen kinderen, god beware! Ik kan niet goed dansen en zingen, maar ik kan goed fietsen. Ik kijk graag naar tv.

Wat ze niet weten of toch zeker niet begrijpen is dat ik lactose-intolerant ben. Chocoladerepen en verse gebakjes, daar doen ze mij geen plezier mee. Dat ik mijn laatste jaar scouts bezig ben, zowel als districtscommissaris Molenbos als leiding bij de Akabe, daar hebben ze ook geen idee van. Breien en haken zijn woorden die ze niet begrijpen, maar wel zaken waar ik me graag mee bezighoud, net zoals met random knutselen, maar leg dat maar eens uit!

Dus in een notendop: Ik ben Sarah, leerkracht NT2, scouts in hart en nieren, lactose-intolerant en een echte knutselaar.
Aangenaam!