"svarabhaktivocaal", zei de taalkundige.

Ik ben letterkundige, maar sinds ik klaar ben met het sprokkelen van diploma's blijk ik ook klaar met lezen te zijn. Ik denk dat ik met twee handen toe kom om de boeken, die ik van A tot Z uitlas, op mijn vingers te tellen.
Dat is beschamend, ik weet het.

Ik ben ook taalkundige.
Daardoor kan ik jullie vertellen dat 'svarabhaktivocaal' een absolute winnaar is tijdens Galgje.
Daardoor komt het ook dat mijn focus tijdens het fietsen meer op de woorden en zinnen ligt die ik onderweg tegenkom, dan op het omliggend verkeer.

"Beste dier, plas niet hier."

"Beste dier", ik zeg het luidop, hopend dat er geen vliegjes zullen profiteren van dit kortstondige moment. 

De woorden laten een vieze smaak achter in mijn mond. 

"Dier, onbepaald, het dier, het-woord: adjectief zonder e."

"Beste, superlatief van goed, een adjectief."

Ik zoek in alle hoeken van mijn brein...een voorbeeld van een onbepaald substantief in combinatie met een superlatief. Is de kampioen niet steeds bepaald? 

Ik wijk af: "Beste, een begroeting, geen adjectief, dus niemand die maalt om het of de, toch?"

De vieze nasmaak blijft, maar wordt leefbaar. 

Ondertussen heb ik bijna de garage bereikt, ik vraag me af hoe ik dit het beste neerschrijf. 

Schrijven is een passie die ik nooit voldoende nagejaagd heb. 

Ik weet hoe ik wil beginnen en wat ik zal zeggen, wie het lezen zal? Geen flauw idee! 

Taalkundigen misschien?