Ik heb al afscheid van je genomen, nog voor het je tijd was. De afstand was te groot, niet enkel fysiek, maar vooral mentaal. Hoe je in paniek zocht naar de kleine Sarah die ik ooit was, terwijl ik naast je zat, als de volwassen Sarah die ik nu ben. Het viel me zwaar, je was verward, maar niet zorgeloos.
Ik nam afscheid, maar je bleef in mijn gedachten. Het nieuws dat je zorgen verdwenen zijn, je eeuwig slapen mag, brengt een vreemde vorm van geruststelling met zich mee.
Ik heb veel van jou geleerd. Dat familie geen bloed moet delen, jij was mijn derde grootmoeder, ik was jouw dochter, 'ons klein' zoals je me noemde.
Dat ik voor mezelf moet opkomen en dat je nooit te oud bent om een grote mond op te zetten.
Je leerde me hoe ik een boompje moest maken met parels en dat chocolade van de Aldi lekkerder wordt als je ze smelt en noten en room toevoegt.
Samen wandelden we met de honden: Marzine, Sloeber, Mickey,...en toen je ouder werd, wandelde ik alleen. Je koelkast was steeds gevuld met bitter lemon van de Aldi, want dat dronk ik graag. Tijdens de examenperiodes bezorgde je me een grote portie gekarameliseerde popcorn: hersenvoedsel. Je vertelde me heerlijke verhalen, over hoe je ooit iemands vlechtjes in het inktpotje sopte tijdens de les of over hoe je ooit een stuk uit iemands kaak beet.
Ik keek naar je op en dat ga ik blijven doen, vanaf nu zowel letterlijk als figuurlijk.
Bedankt voor alles lieve Anna en rust zacht.
Sarah
Geen opmerkingen:
Een reactie posten