Ja? Proficiat, u bent een van die mensen die toekijkt, maar niet reageert. Die liever doet alsof zijn neus bloedt...
Daar lag ik dan, op de tramsporen, en iedereen keek weg. Snel nam ik mijn fiets, want alsof het zo nog niet gênant en dramatisch genoeg was, kwam de tram eraan.
Ik nam mijn fiets én mijn iPod, die gelukkig al vol barsten zat, en zette me op de stoep. Ik wuifde naar de tramchauffeur: "Sorry!"
Ik nam de schade op: mijn stuur stond scheef, ketting eraf, hand en schouder geschaafd, broek een beetje kapot en helse pijn in mijn knie.
Te voet verder dan maar...
Op dat moment kwam jij eraan, een bezorgde onbekende: "Ik wil mij niet moeien, maar ik zag alles gebeuren, alles oké?"
Ik was zo blij met die vraag dat ik mijn tranen moest onderdrukken. Dank je! Dank je voor je oprechte bezorgdheid.
Je wees me vervolgens in de richting van de fietsenmaker.
Te voet ging ik verder. Ik legde de fietsenmaker uit wat er gebeurd was. Samen legden we mijn ketting terug op mijn fiets en zetten we mijn stuur recht.
Dank je, je vroeg geen centjes en hielp me meteen, zonder morren.
Samen met mijn fiets stak ik de straat over. Zo bereikte ik het doel van mijn pijnlijke fietstocht: Frits. Ik dronk een frisse ijsthee met mijn vriendjes. Even bekomen in de zon, mét EHBO-kit!
Bedankt aan de onbekenden die zich wél over mij ontfermden. Jullie zijn het lichtpuntje in mijn wrede wereld der onhandigheid!
Een gemeende merci, van een ongelooflijk kneusje! 💓
Geen opmerkingen:
Een reactie posten